Goedkopere woningen voor gezinnen met een hoog inkomen… Dit is geen SOCIAAL woonbeleid !

11/07/2011

BTW van 6% voor Woningfonds en GOMB

Op dinsdag 28 juni 2011 heeft de commissie huisvesting van het Brusselse parlement een voorstel van ordonnantie tot wijziging van de ordonnantie van 17 juli 2003 houdende de Brusselse Huisvestingscode en teneinde het sociale huisvestingsbeleid te omschrijven, goedgekeurd.
Dit lijkt onschuldig, maar dat is het niet. De ordonnantie heeft als eerste doel om het Woningfonds en de Gewestelijke Ontwikkelingsmaatschappij van Brussel (GOMB) van 6% btw te laten genieten (in plaats van 21%) voor de bouw van hun woningen.

De BBRoW is het hiermee principieel eens en vindt het belangrijk dat deze actoren via een verlaagd BTW-tarief goedkopere woningen kunnen aanbieden aan gezinnen met een gematigd inkomen. Maar wat ons tegen de borst stuit, is het feit dat zelfs GOMB-kopers met een inkomen tot 70.000 à 80.000 euro van het gewest een fameus fiscaal cadeau krijgen en tot het sociaal woonbeleid worden gerekend !

Wat is dan het sociaal woonbeleid ?

De BBRoW is van mening dat de initiatiefnemers van dit voorstel verder hadden kunnen gaan. De titel van de ordonnantie luidt wel ‘teneinde het sociale huisvestingsbeleid te omschrijven’, maar dat is niet gebeurd. Hier hebben de parlementairen een gelegenheid laten liggen om in de Brusselse huisvestingscode de doestellingen en het doelpubliek van het sociale woonbeleid precies te definiëren.
Het sociale woonbeleid moet voor ons worden gedefinieerd in functie van het doelpubliek en niet in functie van de instelling die de woningen produceert !

Daarom stelt de BBRoW voor om het sociale woonbeleid als volgt te definiëren in de Brusselse Huisvestingscode :

§1. Ieder heeft recht op menswaardig wonen. Daartoe moet de beschikking over een aangepaste woning, van goede kwaliteit, in een behoorlijke woonomgeving, tegen een betaalbare prijs en met woonzekerheid worden bevorderd. Binnen de perken van de kredieten die daartoe op de begroting van het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest worden ingeschreven, schept het woonbeleid de voorwaarden voor de verwezenlijking van het recht op menswaardig wonen, met een bijzondere aandacht voor personen en gezinnen in een kwetsbare situatie.

§ 2. De actoren van het sociale woonbeleid zijn de publiekrechtelijke rechtspersonen, het Brusselse Woningfonds, de Gewestelijke Ontwikkelingsmaatschappij van Brussel, de sociale verhuurkantoren, de erkende verenigingen en de privaatrechtelijke rechtspersonen en dat in zoverre deze actoren woningen realiseren, beheren, verhuren of verkopen die zijn bestemd als gezinswoning voor personen of gezinnen met een laag of gematigd inkomen.

Een dergelijke definitie laat toe om :

- het recht op wonen beter te definiëren ;
- alle actoren van het sociale woonbeleid te beschrijven, met inbegrip van de verenigingen en de privaatrechtelijke rechtspersonen, die ook woningen kunnen realiseren voor gezinnen met een laag of gematigd inkomen ;
- het doelpubliek van het sociale woonbeleid te omschrijven. Het is vervolgens aan de regering om via inkomensplafonds te bepalen wat men verstaat onder gezinnen met een laag inkomen en gezinnen met een gematigd inkomen.

Moeten we nog herinneren aan de ernst van de huisvestingscrisis ?

38.000 gezinnen op de wachtlijsten voor een sociale woning, een gemiddelde maandelijkse huurprijs van 592 euro, 20% van de huurders die minder dan 1.000 euro per maand verdienen,… [1]

Voor gezinnen met een laag inkomen wordt het onmogelijk en voor gezinnen met een middelgroot inkomen
heel moeilijk om nog een behoorlijke privéwoning te huren in Brussel.
Het enige duurzame antwoord zou een echt sociaal woonbeleid moeten zijn, die als eerste prioriteit heeft om het aantal sociale woningen te verhogen.

15% openbare woningen en van sociaal karakter : een wel zeer ruime definitie.

“De regering zal een norm vastleggen van 15 % kwaliteitswoningen in openbaar beheer en met een sociaal oogmerk op het grondgebied van alle gemeenten, die binnen 10 jaar moet worden behaald “ : zo staat het geformuleerd in het Brusselse regeerakkoord 2009-2014. Twee jaar later is deze maatregel nog altijd voorwerp van discussie tussen de meerderheidspartijen.

Tijdens de commissie huisvesting van 28 juin 2011, antwoordt Staatssecretaris voor Huisvesting, Christos Doulkeridis dat de regering ‘akte heeft genomen’ van de volgende definitie :

- de sociale woningen,
- de woningen van gemeenten en OCMW’s,
- de woningen beheerd door de sociale verhuurkantoren,
- de huurwoningen van het Woningfonds,
- de woningen aangekocht met een lening van het Woningfonds,
- de woningen gerealiseerd en verkocht door de GOMB.

Deze definitie slaat werkelijk alles. Nu worden zelfs al koopwoningen meegeteld, zelfs voor personen met een hoog inkomen of aangekocht voor privé-investeerders zoals het geval is met de GOMB-woningen.
Deze zeer ruime definitie is in het nadeel van de gezinnen met een laag inkomen.

De BBRoW herhaalt haar eis dat het sociale woonbeleid, om sociaal te zijn, zich moet richten tot de gezinnen die het meest nood hebben aan steun. Hierop zullen wij niet toegeven !

Opmerkingen

[1Observatiecentrum van de huurprijzen 2010, M-L De Keersmaecker.