De wooncrisis in Brussel

13/10/2019
De toegang tot betaalbare huisvesting wordt voor de Brusselaars steeds moeilijker of zelfs onmogelijk voor de armsten onder hen. De Brusselaars hebben het steeds moeilijker om toegang te krijgen tot betaalbare en fatsoenlijke huisvesting die aansluit bij hun gezinssituatie. De meest kwetsbare Brusselaars moeten het grootste deel van hun inkomen besteden aan huisvesting.

Die situatie wordt elk jaar erger. De bevolking groeit en verarmt, de kosten voor huisvesting stijgen en er is een ernstig gebrek aan sociale huisvesting in de hoofdstad. Dat zijn de belangrijkste elementen van deze onhoudbare wooncrisis.

De huren stijgen sneller dan de inkomens. In de periode 2004-2015 is de huurprijs met 20% gestegen. De mediane huurprijs in 2017 was €660.

Een derde van de huishoudens leeft onder de armoedegrens, wat zich vertaalt in een inkomen lager dan €1139 per maand voor een alleenstaande en €1823 per maand voor een alleenstaande ouder met twee kinderen.

Een schrijnend gebrek aan sociale huisvesting

In Brussel is er nauwelijks 8% sociale huisvesting. Dit percentage is zeer laag gezien de behoeften van de inwoners. Momenteel staan bijna 44.000 huishoudens op de wachtlijst. De wachtlijst is in 15 jaar tijd verdubbeld, van 22.000 naar 44.000 huishoudens. Op dit moment moet een gezin minstens 10 jaar te wachten om toegang te krijgen tot een sociale woning. Voor grote huishoudens is de wachttijd nog langer.

Deze realiteit wordt weerspiegeld in een toenemend deel van het budget dat aan huisvesting wordt besteed en het feit dat huishoudens steeds minder overhouden voor andere basisbehoeften (voedsel, gezondheid, onderwijs, enz.). De gemiddelde Brusselse huurder besteedt tussen 40 en 60% van zijn inkomen aan huur. Voor jongeren onder de 25 jaar bedraagt het deel van het budget dat aan huur wordt besteed 60%.

Te hoge huurprijzen betekenen dat een aanzienlijk deel van de Brusselse bevolking geen andere keuze heeft dan te dure, kwalitatief slechte en niet aan hun gezinssamenstelling aangepaste woningen te huren.

Dit is de realiteit van slechte huisvesting:
• Overbevolking
• kleinere en/of minder comfortabele woning
• Onhygiënische omstandigheden
• Onredelijk hoge huurprijs
• Moeilijkheid bij het betalen van de huurgarantie
• Discriminatie

Eisen / oplossing

Om de wooncrisis te keren moeten de Brusselse politici moeten een volkshuisvestingsbeleid voeren dat gezinnen met een laag inkomen echt zal helpen. Dit vertaalt zich in:
• Veel meer sociale huisvesting
• Omkadering van de huurprijzen
• Algemene huurtoelage

>Ontdek onze voorstellen in ons memorandum.